Taiko Cup – dzień, w którym byliśmy drużyną
Są wydarzenia, które zapisują się w kalendarzu.
I są takie, które zapisują się w sercu.
Pierwsza edycja zawodów Taiko Cup w Jonkowie była właśnie tym drugim.
Na macie – skupienie, siła, dyscyplina i sportowe emocje.
Poza matą – zapach zupy, świeżo krojonego chleba, ciast wyjmowanych z foremek, gorącej kawy podawanej w biegu. Dwie przestrzenie, dwa światy, a jednak jedna wspólnota.
Dla nas – Ferajny – to był dzień próby i dzień dumy.
Zaczęło się od wyzwania
Dzień wcześniej zabrakło zasilania. Sytuacja, która mogła przekreślić wszystko. I wtedy wydarzyło się to, co w takich chwilach najważniejsze – ktoś nie pyta „czy”, tylko mówi „robimy”.
Karol ogarnął temat. Spokój, doświadczenie, konkretne działanie. Dzięki temu nasze koło i KGW z Giedajt mogły następnego dnia pracować pełną parą.
To był pierwszy sygnał, że nie jesteśmy zbiorem przypadkowych osób. Jesteśmy zespołem.
Dziewięć godzin wspólnej pracy
Czternaście ciast cynamonki, makówki, rogaliki
Dwie zupy.
Makarony, ryże, pieczone pierogi, tortille, nuggetsy.
Parówki w cieście.
Domowy smalec z ogórkiem.
Za tymi słowami nie stoją tylko potrawy. Stoją ludzie.
Ela, Ewa, Marysia, Grażyna, Józia, Marzena, Stasia – przy stoisku przez dziewięć godzin.
Krzysiek w logistyce, zawsze tam, gdzie brakowało rąk.
Bogdan przy makaronie.
Janusz czuwający nad bezpieczeństwem.
Radek i Karol przy tablicach informacyjnych.
Jola, Danka i pracujące zdalnie – w swoich domowych kuchniach, piekące chleb, pierogi i ciasta, by inni mogli je polecać i podawać.
I nasze najmłodsze – Nina i Marta. Trzynastoletnie dziewczyny, które bez kompleksów, bez marudzenia kręciły tortille dla kolejnych osób. Obok nich starsze pokolenie.
Obok nich doświadczenie. Obok nich tradycja.
To jest dla nas najważniejsze – międzypokoleniowość.
Tu nikt nie jest „za młody” ani „za stary”. Każdy jest potrzebny.
Wspólnota większa niż jedno koło
Taiko Cup pokazał coś jeszcze – że możemy i chcemy działać razem.
Z KGW z Giedajt.
Z organizatorami ASW Jonkowo.
Z Gminą Jonkowo i Wójtem, którzy byli obecni i wspierający.
My nie chcemy działać obok.
Chcemy działać wspólnie.
Otwarcie mówimy – jesteśmy gotowi współpracować. Z innymi kołami, z sołectwami, z Gminą, z Powiatem. Chcemy być częścią życia kulturalnego i społecznego – na poziomie lokalnym, gminnym i powiatowym. Nie dla splendoru. Dla ludzi.
I jeszcze coś, co przejdzie do naszej historii
Bo Taiko Cup to nie tylko zaplecze, kuchnia i logistyka.
To także odwaga, by wyjść na matę.
Nasza Asia – Ferajna z krwi i kości – stanęła do rywalizacji. Nie jako obserwator. Nie jako kibic. Jako zawodniczka. Z determinacją, koncentracją i ogromnym sercem.
I wróciła z trzecim miejscem – ex aequo z zawodniczką z KGW Giedajty.
Czy można sobie wyobrazić piękniejszy symbol?
Dwa koła.
Dwie kobiety.
Jedna mata.
Jedno podium.
Rywalizacja z szacunkiem. Współzawodnictwo bez podziałów. Siła kobiet, które na co dzień stoją przy stołach, garnkach, organizują wydarzenia, wychowują, działają społecznie – a gdy trzeba, zakładają ochraniacze i walczą.
To był moment, w którym wspólnota stała się widoczna jak na dłoni.
Jesteśmy z Ciebie dumni, Asiu.
Za odwagę. Za przykład. Za pokazanie, że Ferajna to nie tylko zaplecze – to także duch walki.
Pierwsze koty za płoty
Nie wszystko było idealne. I dobrze.
Bo doświadczenie to nie tylko sukces – to także wyciąganie wniosków. Poprawimy organizację. Będziemy jeszcze lepsi.
Ale jedno już wiemy – możemy na sobie polegać.
Taiko Cup był świętem sportu.
Dla nas był także świętem wspólnoty.
Wdzięczność to za mało powiedziane.
Czujemy dumę.
I odpowiedzialność, by iść dalej.
Bo Ferajna to nie tylko nazwa.
To ludzie.
To serce.
To działanie dla społeczności.
I to dopiero początek.
